Με μια ματιά
Κάθε τοίχωμα είναι ένα φύλλο χάλυβα, διπλωμένο και ενισχυμένο στο εργοστάσιο, με τρύπες για skimmer και στόμια σε ακριβείς θέσεις. Τα τμήματα βιδώνονται μεταξύ τους, στηρίζονται από έξω με τριγωνικές αντηρίδες και δένουν στη βάση με ένα στεφάνι σκυροδέματος.
Γιατί γαλβάνισμα
Ο χάλυβας μόνος του σκουριάζει στο υγρό χώμα. Με το γαλβάνισμα εν θερμώ βυθίζεται σε λιωμένο ψευδάργυρο, που δημιουργεί ένα στρώμα το οποίο θυσιάζεται αργά αντί για τον χάλυβα. Επιπλέον, τα τοιχώματα δεν ακουμπούν ποτέ το νερό της πισίνας: ανάμεσα υπάρχει η μεμβράνη.
Αντηρίδες: ο αφανής ήρωας
Όταν η πισίνα γεμίσει, το νερό σπρώχνει τα τοιχώματα προς τα έξω. Όταν αδειάσει, το χώμα τα σπρώχνει προς τα μέσα. Οι τριγωνικές αντηρίδες ανά τακτά διαστήματα, πακτωμένες στο σκυρόδεμα, κρατούν τα τοιχώματα κατακόρυφα και στις δύο περιπτώσεις.
Ακρίβεια εργοστασίου
Επειδή τα τοιχώματα φτιάχνονται σε μηχανές, οι γωνίες είναι ορθές και το επάνω χείλος οριζόντιο. Αυτό φαίνεται στο τέλος: η μεμβράνη απλώνει χωρίς ρυτίδες, το χείλος κάθεται ίσια, το νερό στην infinity ξεχειλίζει ομοιόμορφα.
Τι γίνεται με τον σεισμό
Τα χαλύβδινα τοιχώματα έχουν μια μικρή ελαστικότητα και η μεμβράνη δεν ραγίζει σαν το σοβατισμένο μπετόν. Σε μια χώρα με σεισμούς, αυτό είναι πρακτικό πλεονέκτημα: μια μικρή μετακίνηση του εδάφους δεν σημαίνει απαραίτητα διαρροή.
